Gün içinde kendimize birçok soru soruyoruz:

Bugün ne yapmam gerekiyor?
Neyi yetiştirmeliyim?
Kime cevap vermeliyim?
Benden ne bekleniyor?
Daha ne yapmalıyım?

Peki ne kadar sık “Bugün ben neye ihtiyacım var?” diye soruyoruz?

Çoğu zaman bedenimiz yorulduğunda devam ediyor, dinlenmeye ihtiyacımız olduğunda kendimizi tembellikle suçluyor, destek istediğimizde “Ben hallederim” diyor, yalnız kalmaya ihtiyacımız olduğunda herkese yetişmeye çalışıyoruz.

Çünkü zaman içinde kendi ihtiyaçlarımızı duymaktan çok, hayatın bizden beklediklerine cevap vermeyi öğrenebiliyoruz.

Oysa ihtiyaçlarımız her zaman büyük şeyler değildir.

Bazen dinlenmeye, bazen görülmeye ve anlaşılmaya, bazen destek almaya, bazen yalnız kalmaya, bazen sınır koymaya, bazen eğlenmeye, bazen de sadece hiçbir şey yapmadan biraz durmaya ihtiyaç duyabiliriz.

Bu atölyede biraz dışarıdaki sesleri azaltıp dikkatimizi kendimize çevireceğiz.

Bedenimizin ve duygularımızın bize ne anlatmaya çalıştığını fark edecek, ihtiyaçlarımızı neden görmezden gelebildiğimizi konuşacak ve “Ben şu anda gerçekten neye ihtiyaç duyuyorum?” sorusunun cevabına yaklaşacağız.

Meditatif çalışmalar ve farkındalık uygulamalarıyla zihinden biraz uzaklaşıp bedenimize dönecek; kendimizi zorlamadan, değiştirmeye çalışmadan, önce olduğumuz haliyle duymaya alan açacağız.

Ve en önemlisi, fark ettiğimiz ihtiyacın hayatımızda nasıl küçük ve gerçek bir karşılığı olabileceğine bakacağız.

Değişim, hayatımıza yeni bir şey eklemekle değil; kendimizi yeniden duymaya başlamakla başlar.

Bu buluşmadan yanında tek bir soru götürmeni istiyorum:

Bugün neye ihtiyacım var?